Neorealizm – koniec powtarzalności w architekturze?
Spory na temat schematyki w architekturze są częstym zjawiskiem i jak zwykle wywołują one wiele burzliwych dyskusji. Podobnie było na początku lat sześćdziesiątych we Włoszech.
Neorealizm został zapoczątkowany przez Ado Rossiego, który specjalnie w celu stworzenia czegoś nowego zebrał team nazwany przez niego La Tendenza. Był to zbiór architektów o niekonwencjonalnych pomysłach, często młodych i niedoświadczonych. Głównym zadaniem było przywrócenie ukochanego przez Rossiego pre-modernistycznego stylu budowania w stylu włoskim. Zamiast schematyczności, która była w tamtych czasach bardzo popularyzowana oferował tradycyjne stare metody projektowania oparte na staranności wykonania każdego elementu, oraz na braku komercyjności. Styl ten był więc nieco podobny do brutalizmu znanego z Anglii. Architektura przeżywała kryzys. W dużych miastach raziły setki praktycznie identycznych budynków. Według opinii Ado Rossiego i jego grupy zaczęła powoli i nieuchronnie zanikać artystyczność jaka cechowała architekturę i pozwalała ją nazywać sztuką.
Neorealizm powstał w jednym z najcięższych okresów architektonicznych we Włoszech – w wielkim kryzysie budowlanym (charakteryzującym się m.in. brakiem surowców budowlanych, a także ofert związanych z budownictwem).
Styl stworzony przez Ado Rossiego wniósł trochę świeżości do architektury, nie stał się on jednak popularny na wielką skalę. Choć znany we Włoszech i kilku pobliskich krajach to jednak nie można powiedzieć o światowym sukcesie grupy La Tendenza.